"Houdoe!, oma Houdoe"

door Francy Derix 26 juni 2026

“Is Oma Houdoe heel koud?” vraagt Iva. Ik weet het antwoord heus wel, maar ik leg mijn hand op die van oma Houdoe alsof ik het zelf moet ontdekken: “oew, ja, echt superkoud!” En meteen steekt Iva haar hand uit en legt die op die van oma: “O ja. Maar toch niet zo heel erg.” Dan doet haar broertje hetzelfde. Even later zit Iva te tekenen en Stan ligt onder het bed de koeling nog eens goed te bestuderen. Mega-interessant namelijk. Een half uur later komt er allemaal familie om afscheid te nemen van oma. Stan staat bij de deur van de slaapkamer om bezoekers uit te leggen dat oma daar ligt en legt maar meteen uit waarom haar oren wat paarsig uitzien. Want dat had ik al eerder uitgelegd.

En dan te bedenken dat hun moeder de kinderen thuis had willen laten om ze te beschermen tegen het verdriet. Maar dat is precies de reden om kinderen wel al direct bij het afscheid te betrekken: het verdriet is er. Ze zien het en ze voelen het. Ze zitten vol vragen, willen weten hoe het zit en dat is heel lastig als je niets mag zien of weten. Het is dus belangrijk kinderen de kans te geven om afscheid te nemen en te ervaren hoe dood-zijn er uitziet en wat het betekent.

Wees daarbij eerlijk: oma slaapt niet. Ze is dood. Want als ze slaapt en daarna weg moet en nooit meer terugkomt, wat gebeurt er dan met papa en mama als zij gaan slapen…? Een kinderbrein trekt eigen conclusies als het geen of verkeerde informatie krijgt. Niet beschermen maar begeleiden is het devies met kinderen. Zo steun je ze in afscheid nemen en in verdriet (mogen) voelen.

Kinderen hebben ook veel fantasie. Aangeven dat ze beter niet kunnen kijken omdat het eng is, dat kan in die hoofdjes een oma worden met grote horens en bloederige tanden.

De dood is iets heel belangrijks, moeilijks, ingrijpends, bijzonders. Ook voor een kind voor wie zoiets nog veel moeilijker te begrijpen is.

De ochtend van de begrafenis staan alle acht de kleinkinderen gezellig pratend rondom de kist. Elk kind krijgt een sluitschroef in handen en dan wordt het stil, héél stil. We gaan nu de kist sluiten. Ze krijgen allemaal een sluitschroef om de kist te sluiten en ijverig draaien ze de knopjes aan, sommige met hulp van papa of mama. Met tranen en snikken, want ze voelen het momentum net zo hard als de grote mensen...
“Houdoe! oma Houdoe,” zegt Iva nog heel zachtjes

Terug naar het overzicht van alle blogs

Beste Francy, wij waren oprecht onder de indruk van de zorgvuldigheid, het inlevingsvermogen en de zorgzaamheid waarmee jij de uitvaart van onze lieve, dierbare moeder hebt begeleid. Jij wist steeds de goede toon te vinden in 'er zijn' voor ons, ons helpen in een lastig en ingewikkeld proces en uiterst deskundig en gepast je ervaring en deskundigheid in te brengen. Jij hebt ons daarmee betekenisvol geholpen.